Koningin

Koningin


Nu haar zon weg is, wil ze de laatste warmte

niet vasthouden. Machteloos ziet het volk

haar vallen in huiver. Ze krijgt haren van glas

en ogen van steen. Het verleden is slechts stof

onder bed en morgen vergeten. Haar mond

verliest letters uit woorden.


Met bevroren boezem duurt eeuwig maar

een tel, een ogenblik voor altijd.



Sofia y Dolores

Rustig

Het is de laatste tijd nogal rustig op de blog. Een beetje te rustig.
Dat komt vooral omdat ik mij momenteel vol overgave op een hervonden passie gooi. Ik ben in het voorjaar van start gegaan met een Art Journal.
Wat is dat? vraag je je misschien af.
Het is een boek of schrift waarin je je creativiteit botviert, of in mijn geval: laat exploderen.
Ik doe het in een mixed media stijl en gebruik daarbij papier, textiel, oude boeken, muziekbladen, verf, ecoline, kalligrafie, doodles, lijm, schaar, potlood, stiften, aankoopbonnetjes, postzegels, bingoformulieren, pluimen, tape, postkaarten, stickers, knipsels, gedichten, quotes, stempels, poëzieplaatjes, bubbeltjesplastiek, keukenpapier, wc-rolletjes, legoblokjes, ... Je kan het zo gek niet bedenken of ik kan ermee aan de slag.
Onze livingtafel is daarna een chaos van jewelste, maar wat vind ik het leuk :)
Binnenkort zal ik eens een paar foto's maken en hier posten.


Sofia y Dolores

PS. De foto hierboven is enkel als voorbeeld, gestolen van het wereldwijdeweb ...

Boek 8 & 9

Weer twee leuke boeken achter de kiezen. Lees erover in de tab 'boekuitdaging'.

Boek nummer zeven

Deze zomer heb ik het zevende boek gelezen (zie boekuitdaging). Het was er nog niet van gekomen om het te posten en boek acht is inmiddels ook bijna uit.
Daarna nog vijf te gaan. Zal krap worden... Gelukkig heb ik nog een paar dunnere boeken liggen :)

Nachtuil

Sinds gisteren hebben we voor twee weken een gast in huis: Kurtje, de ieniemieniekat van mijn nichtje.
Het katje weegt hooguit een kilo, is een superschatje en heeft last van nachtelijke ADHD.
Kurtje zou bij Bobby Jean op de kamer zou slapen, maar rond half vier vanochtend kwam ze het poezebeestje bij ons droppen vanwege nachtelijke overlast.
Mr. D. sliep rustig voort terwijl ik de daaropvolgende twee uren luisterde naar fluwelen pootjes, omvallende dingen en een tinkelbelletje.
Om half zes kwam Kurtje zich knus tussen Mr. D. en mij installeren en ik juichte inwendig bij het idee dat ik toch nog een uurtje zou kunnen slapen. Dat was buiten mijn lieve bedpartner gerekend, want op de uitgerekende moment werd hij wakker omdat hij naar het toilet moest.
Ik denk dat mijn exacte woorden waren: 'Liggen blijven, je gaat niét plassen. Beter nog: je beweegt niét.'

Sofia y Dolores

Little Black Dress

Vanochtend, op de weg van het station naar het werk, liepen er twee mannen voor me. Voor hen liep een vrouw met een kort zwart jurkje.

Een jurkje dat met elke stap hoger kroop (of ze zich hiervan bewust was, laat ik maar in het midden).

Ik was vooral gefascineerd door de reactie van beide mannen. Ze gingen trager lopen, hun blik was strak op het middenveld van de vrouw gericht. Ik kon bijna zien hoe ze hun adem inhielden.

Ons geduld werd beloond. Nog geen tweehonderd meter verder werd het slipje van de vrouw onthuld.
Echter... het was niet het zwarte kanten niemendalletje dat wij ongetwijfeld alle drie verwacht hadden. Neen, het was een echte ONDERBROEK. In een ondefinieerbare kleur. En de vormen eronder waren even aantrekkelijk als een aardbeientaartje dat onder handen werd genomen door een kleuter.

De eerste man versnelde zijn pas en stak de vrouw voorbij. De tweede man bleef staan om een sigaret op te steken.

Met dank aan The Woman in Black om mijn vrijdagochtend op te vrolijken.

Sofia y Dolores

Septemberverzuchting

September is weer aan de macht. Zijn meedogenloze klauwen grepen zich vanmorgen op een onchristelijk vroeg uur vast aan mijn oogleden. Zijn gladde staart zwiepte me richting badkamer, kinderkamer, keuken en voordeur. Zoals het hoort.
Tegensputteren had geen zin, verwensen evenmin. De vakantie is voorbij.
Dochter moest schoon gewassen, en voorzien van gezonde lunch en snacks naar de schoolpoort gebracht worden. En wel op tijd.
Maar wat klaag ik? Want nu, een luttel uurtje later, heb ik mijn koninkrijk weer voor mij alleen. De voordeur wordt zorgvuldig gesloten. Kraaiende hanen en blaffende honden zijn tot drie uur vanmiddag ongewenst. Eindelijk weer tijd en rust om te schrijven.
Of zal ik nog een dutje doen?

Sofia y Dolores